W poprzednim wpisie pisałam o tym, co robimy z pomysłami ludzi. Dzisiaj o drugiej stronie tego samego. O tym, co robimy z ich pracą.
Kiedy byłam kierownikiem sklepu, często poprawiałam ekspozycję przygotowaną przez zespół. Miałam w głowie, jak ma wyglądać, i kiedy coś było zrobione inaczej, po prostu to poprawiałam.
Z czasem zauważyłam, że ludzie pytają mnie o wszystko. Na każdym etapie. Czy tak może być? Gdzie to postawić? A może inaczej?
Robili wszystko pod moje wskazówki.
Aż w końcu usłyszałam to wprost:
„Przecież i tak musi być po twojemu.”
To zdanie zostało mi w głowie. Skoro i tak poprawiałam, nie było sensu się starać. Łatwiej było zapytać i zrobić tak, jak chcę.
Dwa pytania zamiast poprawiania
Wtedy zmieniłam jedną rzecz.
Zamiast od razu poprawiać, zaczęłam zadawać dwa pytania:
„Czy jest zgodnie ze standardem?”
„Czy się Tobie podoba to co zrobiłeś?”
Pierwsze dotyczyło tego, co musiało zostać spełnione. Standard trzeba było zachować.
Drugie dotyczyło tego, co mogło już należeć do zespołu.
Jeśli na oba pytania odpowiedź brzmiała „tak”, zostawiałam ekspozycję tak, jak była. Nawet jeśli sama zrobiłabym ją inaczej.
Z czasem ludzie zaczęli być pewni tego, co robią. Przestali pytać o wszystko. Przychodzili wtedy, kiedy naprawdę potrzebowali opinii albo podpowiedzi, bo stali w miejscu.
Co mówi każda poprawka
Dzisiaj widzę, że każda moja poprawka mówiła zespołowi więcej, niż chciałam. Nie tylko „to jest źle”, ale też „i tak zrobię to po swojemu”.
Nazwałabym to dziś po imieniu: to było mikrozarządzanie.
Kiedy ludzie wiedzą, że ich praca i tak zostanie poprawiona, przestają się starać. Pytają o wszystko i czekają na wskazówki. Często potrafią dużo więcej. Tylko nauczyliśmy ich, że bezpieczniej jest zapytać.
Standard i efekt to coś, czego lider musi pilnować. Ale droga do niego może należeć do zespołu.
Czasami wystarczy, że zanim coś poprawimy, zapytamy.
A Ty? Co w Twoim zespole jest poprawiane tylko dlatego, że ktoś zrobił to inaczej niż Ty?