Wilk czuje ludzi. Orzeł widzi kierunek. Lider łączy jedno z drugim.
To zdanie jest na stronie głównej Skrzydeł Instynktu i właściwie mogłabym na nim skończyć opisywanie tego, jak patrzę na rolę lidera.
Tylko wtedy każdy mógłby zrozumieć je trochę inaczej.
Dlatego pierwszy wpis na tym blogu chcę zacząć właśnie od niego. Bo wilk i orzeł nie pojawili się tutaj przypadkiem.
Przez ponad 15 lat pracy przeszłam przez bardzo różne role. Zaczynałam jako sprzedawca, później zarządzałam sklepem, pracowałam w merchandisingu, przy otwarciach nowych sklepów, aż w końcu zarządzałam zespołem odpowiedzialnym za otwarcia.
I przez te wszystkie lata zmieniało się moje podejście do ludzi.
Nie dlatego, że któregoś dnia poznałam idealną metodę zarządzania. Po prostu pracowałam z ludźmi. Bardzo różnymi.
Jedną z najważniejszych rzeczy, których się nauczyłam, jest to, że ludzie nie działają tak samo jak ja.
Dzisiaj brzmi to banalnie. Ale w codziennej pracy wcale takie banalne nie jest.
Przecież powiedziałam jasno…
Pamiętam sytuację z czasów, kiedy pracowałam jako kierownik sklepu. Miałam wtedy w zespole osobę na stażu.
Poprosiłam ją o zdjęcie z półek towaru sezonowego, spakowanie go i opisanie tak, żeby był przygotowany do spisu inwentaryzacyjnego.
Dla mnie zadanie było proste.
Wiedziałam, jak taki towar powinien zostać pogrupowany, spakowany i opisany. Tyle że większość tej instrukcji miałam w swojej głowie.
Powiedziałam, co trzeba zrobić, i zajęłam się swoimi obowiązkami. Nie sprawdziłam też w trakcie, jak przebiega praca. Byłam przekonana, że przy tak prostym zadaniu właściwie nie ma gdzie popełnić błędu.
Okazało się, że jest.
Towar został zdjęty i spakowany, ale nie został pogrupowany i opisany w sposób, którego potrzebowałam do późniejszego spisu.
Mogłam pomyśleć: „Przecież powiedziałam, co trzeba zrobić”.
Tylko czy na pewno?
Dla mnie „przygotować do spisu” oznaczało cały zestaw konkretnych czynności. Dla osoby, która nie miała mojego doświadczenia, te same słowa nie musiały oznaczać tego samego.
Ta sytuacja została mi w głowie.
To, że coś jest oczywiste dla mnie, nie oznacza, że jest oczywiste dla drugiego człowieka.
Od tamtej pory, kiedy zlecam komuś zadanie, sprawdzam w międzyczasie, jak idzie praca, albo proszę, żeby ta osoba powiedziała mi własnymi słowami, co będzie robiła i jak. Wtedy od razu widać, czy rozumiemy to samo.
Z czasem takich obserwacji było więcej.
Zaczęłam zauważać, że ludzie nie tylko inaczej odbierają komunikaty, ale też inaczej podchodzą do zadań, potrzebują różnej ilości informacji, różnego poziomu wsparcia i różnej przestrzeni do działania.
I właśnie tutaj zaczyna się dla mnie wilk.
Wilk czuje ludzi
Nie chodzi o to, że lider ma mieć jakiś szósty zmysł i wiedzieć, co ktoś myśli.
Dla mnie „czuje” oznacza przede wszystkim, że jest blisko ludzi i ich obserwuje.
Nie zakłada od razu: „on jest taki”, „ona zawsze robi tak”, „jemu się nie chce”.
Najpierw patrzy.
Dziś widzę, że w sytuacji ze stażystką popełniłam prosty błąd. Dla mnie to zadanie było oczywiste, bo robiłam je wcześniej. Dla niej było nowe. A ja przekazałam je tak, jakbym mówiła do kogoś z takim samym doświadczeniem jak moje.
Z czasem zaczęłam więc zwracać uwagę na więcej rzeczy.
Jak ktoś pracuje? Jak reaguje? Kiedy potrzebuje pomocy? Kiedy trzeba coś dopowiedzieć? A kiedy najlepiej po prostu dać mu przestrzeń i nie przeszkadzać?
Przez lata pracy z ludźmi coraz częściej widziałam, że ten sam sposób zarządzania nie działa na każdego.
Ale samo poznanie ludzi też nie wystarczy.
Możesz mieć dobre relacje z zespołem, znać swoich ludzi i rozumieć ich sposób działania, a nadal nie osiągać tego, za co jako zespół odpowiadacie.
Bo jest jeszcze cel.
I tutaj pojawia się orzeł.
Orzeł widzi kierunek
Lider musi wiedzieć, dokąd prowadzi zespół. I musi to powiedzieć ludziom.
Wróćmy na chwilę do stażystki.
Powiedziałam jej, że towar ma być przygotowany do spisu. Ale nie powiedziałam, co to oznacza w praktyce ani dlaczego sposób pogrupowania i opisania ma znaczenie przy późniejszym liczeniu.
Gdyby to wiedziała, mogłaby dopytać albo zwrócić uwagę na coś, czego ja nie dopowiedziałam.
Znała cel z nazwy, ale nie widziała, jak ma wyglądać efekt.
Z zespołem jest podobnie.
Możemy różnić się sposobem pracy, inaczej dochodzić do rozwiązania i potrzebować różnego wsparcia. Ale każdy musi wiedzieć, co chcemy razem osiągnąć.
Czasami trzeba przestać patrzeć tylko na pojedyncze zadanie albo jedną osobę i spojrzeć na cały zespół.
Kogo mam? Co każdy z tych ludzi wnosi? Czego nam brakuje? Gdzie chcemy dojść?
I jak to wszystko połączyć?
A gdzie w tym wszystkim jest instynkt?
Długo nie nazywałam tego w żaden sposób.
Z czasem zauważyłam jednak, że im więcej pracowałam z ludźmi, tym szybciej potrafiłam wychwycić, kiedy trzeba coś dopowiedzieć, kiedy sprawdzić, jak idzie praca, a kiedy zostawić komuś przestrzeń do działania.
Dzisiaj właśnie tak rozumiem instynkt lidera.
Nie jako przeczucie. Bardziej jako połączenie doświadczenia, obserwacji i wniosków wyciąganych z kolejnych sytuacji.
Nie zawsze trafnych.
Bo lider też może źle ocenić sytuację, źle coś powiedzieć albo zbyt szybko coś założyć.
Sama popełniałam takie błędy. Ważne było dla mnie to, co robiłam później i czego się z nich uczyłam.
Lider łączy jedno z drugim
Lider potrzebuje i ludzi, i wyniku.
W sytuacji ze stażystką zabrakło mi dwóch rzeczy naraz. Nie powiedziałam jasno, jaki ma być końcowy efekt, i nie dopasowałam instrukcji do osoby, która robiła to pierwszy raz.
Sam cel, bez upewnienia się, że obie rozumiemy zadanie tak samo, zostawiłby ją z domysłami.
Z kolei dokładna instrukcja bez pokazania, po co to robimy, sprowadzałaby jej rolę tylko do wykonywania kolejnych poleceń.
Dlatego lider musi znać swoich ludzi i jednocześnie jasno wiedzieć, czego od nich oczekuje.
Dać przestrzeń, ale wiedzieć, gdzie są granice.
Pozwalać działać po swojemu, ale nie tracić z oczu tego, co ma zostać zrobione.
Z takiego myślenia powstały Skrzydła Instynktu.
Nie chcę tutaj pisać o idealnych liderach i idealnych zespołach, bo takich po prostu nie znam.
Chcę pisać o tym, czego sama nauczyłam się przez lata pracy z ludźmi. O tym, co działało, ale też o tym, co nie działało. O błędach, które sama popełniałam. O komunikacji, różnicach między ludźmi, zaangażowaniu, odpowiedzialności i o tym, jak czasem jedna sytuacja potrafi zmienić sposób patrzenia na cały zespół.
Bo wiele rzeczy dotyczących zarządzania brzmi bardzo prosto, dopóki nie pojawi się przed nami konkretny człowiek.
To dopiero początek. W kolejnych wpisach będę wracać do sytuacji, które nauczyły mnie najwięcej.
Wilk czuje ludzi.
Orzeł widzi kierunek.
Lider łączy jedno z drugim.
Od tego zaczynają się Skrzydła Instynktu.